Archivo de la categoría: Poesía en galego

Aquel verán entraban as raiolas reflectidas polo mar para proxectarse, danzantes, no teito. Era fácil, posible. Agora o corazón está roído pola ira do neno que soubo da situación do mundo. Fita o azul do ceo, contempla as tonalidades do … Sigue leyendo →

Era bela e o vento, coa furia da sensualidade acariciándoa.                                                           Texto y foto: Francisco Devesa  

Sente nas vísceras a bárbara invasión deste día gris. Imaxina o palpitar esmagado polo lixo sobre o halo, peso inmenso da borralla que cospe o teu mirar. Pregúntate e non sorrías ao engano das ás que elevan a ningures, fulmínate, … Sigue leyendo →

Rosalía chora as penas da terra da alma sensible, morriña da bruma, Castela maldita, Castela que aterra, afástate sombra, achégate escuma. O mar que se queixa, e un berro invade a desventura que deixa un lamento grave desta lingua doce … Sigue leyendo →

Agora que a praia é inmensa, a soidade infinita, o mar tan grande, o horizonte alaranxado, no límite navega o sol un veleiro e unha gaivota no solpor e ti non estás, e eu, necesítote aínda sen estar. Agora.                      … Sigue leyendo →

Sorríome triste na máscara oscura e no tempo dun lampo perdíose no arrabaldo fondo da alma esquecida onde estaba sen querer, pero foi tan só un lampo luminoso. Sorríome dende a renuncia a ser o escuro da máscara triste, e … Sigue leyendo →

BAR NAVY Deixarei o porto de Corme deserto, co corazón de auga e un amor de vento. Esquecerei as copas do Navy Bar aberto, volvo ás noites loucas do meu mar incerto. Cartafol de estrelas varadas no tempo, soltemos as … Sigue leyendo →

Vin A  sombra do meu amor sentada nunha cadeira. Vin A sombra doutro amor sen sorrisos na alma. Vin Un corazón sen a sombra do amor. Vin O amor buscando ó amor. Vin A loucura do amor. Vin O odio … Sigue leyendo →

                                        Nun caixón repousa aquel Paraíso, que move a memoria o mar e a espuma, os teus ollos de rizos, a alma e a néboa, o son do teu riso e fragmentos de bicos.                                                 Texto y foto (sobre … Sigue leyendo →

  Primeira fase: As rochas, na súa mansedume agardan tristes o paso da noite ao día, mentres, perdido e sen rumbo camiña na búsqueda de mundos estables, un mundo de pedra nas pedras. Segunda fase: Buscar estrelas errantes, cazar a … Sigue leyendo →